در انجیل آمده است که ای فرزند آدم گر توانگری دهمت مشتغل شوی به مال از من وگر درویش کنمت تنگ دل نشینی پس حلاوت ذکر من کجا دریابی و به عبادت من کی شتابی

 گه انـــدر نـــعمتی مغـــرور و غافل          گه اندر تنگ دستی خسته و ریش
چو در سرا و ضرّا حــالت این است          ندانم کی بـه حق پردازی از خویش

* گلستان سعدی / باب هشتم / در آداب صحبت
------------------------------------------------------------
حلاوت ذکر = لذت و شیرینی دعا
سرا = سود٬ آسایش
ضرّا = دشواری٬ زیان٬ سختی

خيز تا از در ميخانه گشادی طلبيم
به ره دوست نشينيم و مرادی طلبيم
...

روی دیوار یه کاروانسرا به خط خوش نبشته بود:

بــس بــگـــردیـــد و بگردد روزگــار    دل بـــه دنیا در نبندد هوشیـار
ای که دستت می رسد کاری بکن    پیش از آن کز تو نیاید هیچ کار
نــام نیـــکو گـــر بـــمانـــد ز آدمی    به کــزو مــاند سرای زرنـــگار